wait لطفا صبر کنید
01 بهمن 1395
صفحه اصلی  » محصولات شرکت
1393/08/18
5076
00

مدیریت کارایی(APM)

مدیریت کارایی برنامه (APM) به فرایند دیده بانی (monitoring) و مدیریت کارایی و قابلیت دسترسی برنامه ها اشاره دارد. این ابزار قادر به تشخصی مشکلات کارایی برنامه ها و پیشنهاددهی بمنظور رفع اشکالات موجود در آنها می باشند.

مديريت كارايي برنامه (APM) به فرايند ديده باني (monitoring) و مديريت كارايي و قابليت دسترسي برنامه ها اشاره دارد.  ابزار APM قادر به تشخيص مشكلات كارايي برنامه ها و پيشنهاد دهي بمنظور رفع اشكالات موجود در آنها مي باشند. در مواردي كه توسعه سازمان ها منجر به افزايش نيازها و تعداد كاربران نرم افزارهاي سازماني مي گردد، يك ابزار APM مي تواند بدون نياز به جايگزيني نرم افزار، كمك كننده و بهبود دهنده آن در شرايط جديد باشد. در واقع ابزار APM ابزاري براي فاز پشتيباني و نگهداري نرم افزار مي باشند. اين ابزار در مواردي همچنين مي توانند در فاز تست نرم افزار نيز مفيد واقع شوند. به عبارتي در دو فاز تست و نگهداري نرم افزار، با ارزيابي پارامترهاي كيفيت سرويس (QOS) و ارائه پيشنهاداتي بمنظور بهبود وضعيت جاري نرم افزار، كارايي و توسعه پذيري آن تضمين مي گردد.

آناليز كارايي (Performance analysis):

آناليز كارايي شامل جمع آوري اطلاعات اجرايي سيستم (Profiling) و بررسي و تحليل رفتار آن مي باشد. هدف اصلي اين فرايند تشخيص گلوگاه هاي سيستم مي باشد. اطلاعات جمع آوري شده اغلب شامل تعداد بار فراخواني توابع و زمان اجراي آنها، تعداد بار اجراي كوئري هاي پايگاه داده و زمان اجراي آنها و ... مي باشند. بدين منظور ابزار پروفايل متعددي در بازار موجود مي باشند كه اغلب بر اساس نوع خروجي و يا روش هاي جمع آوري داده شان دسته بندي مي گردد.

دو رويكرد كلي براي آناليز كارايي برنامه ها، 1) بررسي منابع مورد استفاده برنامه و 2) ارزيابي كارايي از ديد كاربر نهايي (end user) مي باشد. مدل ارزيابي دوم خود شامل دو نوع مي گردد. در نوع اول كه پهناي باند يا توان عملياتي نيز ناميده مي شود، حجم تراكنش هاي پردازش شده توسط برنامه در واحد زمان، معياري براي كارايي برنامه مي باشد. در نوع دوم نيز كه تاخير ناميده مي شود، زمان لازم براي پاسخ گويي به درخواست كاربر معيار سنجش كارايي مي باشد.

مقادير كارايي قابل قبول از لحاظ فني را مي توان به عنوان كارايي مطلوب (Optimum performance) تعريف كرد كه در بدست آوردن آن بايد فاكتورهاي زير را مد نظر قرار داد:

·        اندازه گيري قابليت پاسخگويي قابل قبول براي كاربران داخلي

·        اندازه گيري توان عملياتي قابل قبول در محدوده مشخصات نرم افزاري و سخت افزاري موجود

·        مصرف بهينه منابع

·        بيشينه بار كاربران همزمان كه سيستم بدون اثر گذاري بر روي ديگر فاكتورهاي كارايي قادر به مقاومت است

استفاده از ابزار APM در برنامه هاي تحت وب رايج مي باشد. در اين گروه از برنامه ها، علاوه بر محاسبه زمان پاسخ براي يك كاربر بايد زمان هاي پاسخ كامپوننت هاي برنامه تحت وب نيز قابل محاسبه باشند. بدين ترتيب دلايل تاخير در پاسخ دهي قابل شناسايي خواهند بود.

بهبود كارايي (Performance tuning):

يكي از اصلي ترين اهداف ابزار APM، اجراي فرايند بهبود كارايي (performance tuning) مي باشد كه در اثر وجود مشكلات كارايي و بمنظور رفع آنها اجرا مي گردد. اين فرايند شامل مراحل زير مي گردد:

1)    تعريف رفتارهاي قابل قبول سيستم (متضاد مشكلات سيستم) و تعيين پارامترهاي عددي براي سنجش رفتارهاي سيستم بر اساس رفتارهاي قابل قبول

2)      اندازه گيري سطح كارايي سيستم

3)      تشخيص نقاط بحراني سيستم براي بهبود كارايي (تشخيص گلوگاه ها)

4)      بهبود كارايي و حذف گلوگاه ها

5)      اندازه گيري دوباره سطح كارايي سيستم پس از اعمال فرايند بهبود

6)      بازگشت به نقطه قبل از فرايند بهبود در صورتيكه سطح كارايي مرحله قبل پايين تر بوده است (Roll back)

6 مرحله بالا معادل با چرخه اندازه گيري - ارزيابي – بهبود – تعليم در تضمين كيفيت مي باشد.

گلوگاه هاي كارايي در هر كدام از لايه هاي زير ممكن است وجود داشته باشند. به عنوان مثال ممكن است گلوگاه در بخش پايگاه داده و كوئري هاي سنگين با زمان اجراي بالا باشد. اجراي كوئري هاي سنگين مي توانند منجر به قفل شدن و غير فعال شدن موقت پايگاه داده گردند. بدين منظور بايد در لايه پايگاه داده به تكنيك هاي بهينه سازي همچون بهينه سازي كوئري ها، ايندكس ها و تنظيمات بهينه پايگاه داده توجه شود.

 

 

در كل تكنيك هايي كه جهت بهبود كارايي مدنظر قرار مي گيرند، شامل بهبود كد برنامه(code optimization)، تعادل بار (Load balancing)، تكنيك هاي كشينگ، محاسبات توزيع شده و خودبهبوددهي (self tuning) مي باشد.